ป๋อกับหมี
คารมเป็นต่อ รูปหล่อไม่เป็นรอง
 |
ตอนที่ติดต่อขอทำความรู้จักซี้คู่ใจของหนุ่มกำลังฮ๊อต ป๋อ-ณัฐวุฒิ สกิดใจ ไปนั้น พี่ท่านบอกว่ามีซี้อยู่หลายคน เพราะสมัยเรียน คบหาเป็นกลุ่มใหญ่ และใจจริงก็อยากจะพามาให้รู้จักมักจี่กันทั้งกลุ่มนั่นแหละ แต่เกรงจะผิดคอนเซ็ปต์ไปนิด เลยตัดใจเลือกมาหนึ่งหนุ่มหล่อที่คิดว่าสูสีทั้งความรู้และวาจาท่าที ป๋อ เรียกเขาว่า...หมี-สดุดี เกตุธิโภค |
หมี : เราสองคนไม่ค่อยเหมือนกันเท่าไหร่ ป๋อจะคุยเก่ง เฮฮา สนุกสนาน รู้จักคนเยอะแยะไปหมด เป็นเอนเตอร์เทนเนอร์ประจำกลุ่ม ใครชวนไปไหนไปหมด เขาจะเก่งในด้านการจูงใจคน เวลาไปเที่ยวไหนกันเนี่ย ถ้ามีใครไม่ไป ป๋อจะทำหน้าที่โน้มน้าวชักจูง ลากไปด้วยจนได้แหละ กลุ่มเรามีอยู่เกือบๆ สิบคนครับ เรียนๆ เล่นๆ เป็นคอนเซ็ปต์ประจำกลุ่มวิศวะหนุ่มอย่างเรา
ป๋อ : เรารักกันเหมือนครอบครัว เผอิญเพื่อนเรามีบ้านอยู่ในหมู่บ้านเมืองเอกด้วย ก็จะกินนอนอยู่ด้วยกันที่นั่น กลุ่มเราไม่ใช่เด็กเรียนจ๋า มีเที่นวเตร่ตามประสาเหมือนวัยรุ่นทั่วไป แต่พอถึงจุดหนึ่งที่เราต้องรับผิดชอบเรื่องเรียน เราก็ต้องทำ ( หมี - ประมาณสองสามวันก่อนสอบ เราจะรับผิดชอบกันมาก (หัวเราะ) เราจะไม่หลับไม่นอนเลย กินกระทิงแดงกันสุดฤทธิ์ ) แต่หมีเขาเป็นคนเรียนเก่งนะครับ
หมี : กว่าจะรอดมาได้ เกือบตายแน่ะ ผมไม่อายหรอกนะที่จะบอกว่า ผมตั้งใจเรียนจริงๆ แค่สองปีหลังเท่านั้นเอง ก่อนหน้านั้นสองสามวันก่อนสอบถึงค่อยมาอ่านกันเน้นๆ แต่ป๋อเขาเป็นคนหัวดีนะครับ ผลการเรียนออกมาค่อนข้างดีทีเดียว ถ้าพูดถึงคนที่มีความตั้งใจเรียนแค่นี้นะ (ตลกชมหรือหลอกด่าวะ - ป๋อแทรกขึ้นมา แบ๊คกราวน์ที่ชวนให้หน้าร้อนได้พอๆ กัน
ป๋อ : หมีมีฉายาว่า "กับแกล้ม" ครับ (หัวเราะสนุก) คือเมื่อก่อนเวลาไปกินอะไรกัน มันจะกินๆๆ แบบไม่สนใจเพื่อน บางทีเราก็ไม่ค่อยมีตังค์กัน สั่งกับข้าวมาแค่สองสามอย่าง ไอ้หมีกินเนื้อหมดเลย เพื่อนก็เลยอำกัน บางทีมันโกรธเหมือนกันนะล้อมันมากๆ แต่เราก็ไม่ได้คิดอะไร แซวกันเล่นๆ แหละฮะ
หมี : ส่วนป๋อก็ป้อไปเรื่อย ( อะไรนะ...อีกทีซิ ) อ๋อ...ป้อที่ว่านี้ไม่ได้หมายถึงเรื่องผู้หญิงนะครับ คือสมัยเรียนเขาเป็นคนชอบทำกิจกรรม เลยรู้จักคนเยอะครับ [ ป๋อ - ดีนะเนี่ยที่ยังกลบทัน ( หัวเราะฮา ) ] ก้าวย่างก่อนเดินทางสู่การเป็นพระเอก
หมี : เขาจะมีใจรรักเอาดีด้านนี้อยู่แล้ว ประมาณปี 3 - ปี 4 ก็ไปถ่ยรูปเก็บไว้ที่โมเดลลิ่ง แล้วก็มีงานโฆษณาบ้านเข้ามาใช่ไหม
ป๋อ : สมัยก่อนผมเล่นโฆษณาจะได้บทเล็กๆ ได้ตังค์ไม่เท่าไร บางทีไม่ทันเห็นหน้าด้วยซ้ำ เราก็ไม่คิดอะไรมาก อย่างน้อยยังได้ถ่ายโฆษณา (น้ำเสียงปลื้มมาก) แต่ไม่มีใครจำได้เลย (หัวเราะ) นอกจากโฆษณาบ้านแล้ว ก็มีแมคโดนัลด์ แบนฟอร์เมน แบนนี่พรึบๆๆๆ แล้วก็...แบน-ฟอร์-เมน พรึบๆ นี่ คือ ภาพตัดต่อแบบรวดเร็วนะครับ ไม่เห็นหน้าเลย (หัวเราะ)
หมี : เพื่อนๆ ก็จะรอดูโฆษณากัน พอโฆษณามาก็...มาแล้วๆๆ พยายามดูกันสุดฤทธิ์ พรึบๆๆ ออกตรงไหนวะ ไม่เห็นเลย (หัวเราะ) เมื่อก่อนได้แต่ชะเง้อดู ใครจะไปรู้ว่าวันนี้จะได้ประกบคู่กบ - สุวนันท์ (คงยิ่ง)
หมี : ที่รังสิตตึกเรียนเยอะก็จริง แต่เราจะเรียนอยู่เฉพาะในตึกคณะเรา แล้วตึกที่เวิร์คที่สุดอย่างตึกนิเทศศาสตร์กับตึกศิปศาสตร์จะอยู่อีกที่หนึ่ง
ป๋อ : เราจะหัวใจพองโตมากถ้าได้เดินเข้าไปในตึกนิเทศศาสตร์ เราชอบกันมาก เพราะบรรยายกาศดี เมื่อก่อนยังไปชะโงกดูกบ - สุวนันท์กันอยู่เลย (หัวเราะ) พอได้มาเล่นละครด้วยกันก็ยังเขินๆ เขินดาราดังครับ (หัวเราะ) ไม่เคยอยู่ใกล้สุวนันท์ขนาดนั้น
หมี : แหม ! ทีเมื่อก่อนเห็นบ่นว่าอยากเป็นพระเอก ยิ่งฉากนัวเนียๆ ละชอบนัก (หัวเราะ) ตอนที่เขาเล่น "ดั้งสวรรค์สาป" ผมก็ได้ดูนะ ดูแล้วรู้สึกแปลกๆ ต้องมาเล่นอะไรที่ไม่ใช่ตัวเขา เขาไม่ใช่คนที่สุขุม นุ่ม นิ่งขนาดนั้น เห็นแล้วก็ตลกดี ลดบ้างอดบ้าง คือวิธีสร้างหุ่นแมนๆ
ป๋อ : เมื่อก่อนจะไปตีเทนิสด้วยกันบ่อยๆ แต่เรารู้สึกว่าเราไม่เก่งขึ้นเลย ตอนนี้ก็เลยตะล่อมให้เขามาเล่นฟิตเนส เพราะผมกำลังเล่นอยู่ ผมเป็นคนตัวเล็กไงฮะ ก็เลยต้องเล่น วันนั้นไปเล่นบานาน่าโบ๊ตกันที่พัทยา รายนี้ร้าวไปทั้งตัวครับ (หันไปทางเพื่อน) บอดี้เขาไม่ดี แต่ผมเฉยๆ ครับ...ขอโทษ (จะพรีเซ้นต์ว่าแข็งแรงงั้นเถอะ)
หมี : ผมไม่ค่อยทำอะไรกับตัวเองเท่าไหร่ แถมกลับคิดว่าการกินเป็นความสุขอย่างหนึ่งในชีวิตมนุษย์ด้วยซ้ำ จะไม่มานั่งอดข้าวเด็ดขาด หน้าผมมีแก้มเท่านั้นเอง แต่จริงๆ เขาน้ำหนักเยอะกว่าผม เห็นเขาเคยอดอาหารอยู่พักหนึ่ง แต่ผมบอกเขาว่า มันไม่ใช่ทางออก ทานเยอะได้ แต่ต้องออกกำล้งกายด้วย
ป๋อ : อ้าว! บางคนเขาหุ่นไม่ดีนี่หว่า เขาก็ต้องทำบางอย่างที่เป็นทางลัด ออกกำลังกายขี้เกียจออก เลยอดอาหารแทน (หมี - เห็นไหมพี่...บางครั้งชอบเถียงไม่มีเหตุผลอย่างนี้แหละ) (เอาเถอะจ้ะ...อย่าเพิ่งทะเลาะกัน มีเหตุผลด้วยกันทั้งคู่แหละพ่อคุณ) สาวแบบไหนถึงจะเรียกว่าโดนใจสุดๆ
ป๋อ : สเป็คหมีไม่ค่อยเน้นรูปพรรณสัณฐานครับ ถ้าเขาจะชอบใครสักคน ผู้หญิงคนนั้นต้องเป็นคนรู้จักหรือเป็นเพื่อนกันมาก่อน เขาจะไม่ใช่ประเภทเห็นปุ๊บเข้าไปจีบปั๊บ เป็นประเภทนิ่งๆ รอเคี้ยวเหยื่อ (หัวเราะ)
หมี : ส่วนป๋อค่อนข้างให้ความสำคัญกับรูปร่างหน้าตาพอสมควร เน้นว่าต้องสูง ต้องหุ่นดี เซ็กซี่ไว้ก่อนแหละครับรายนี้ สิ่งที่เป็นห่วงเพื่อนมากที่สุด
หมี : จริงๆ เขาผ่านชีวิตมาพอสมควรเลยนะ ตอนอยู่ต่างประเทศก็ช่วยเหลือตัวเอง ทั้วเรื่องเรียน เรื่องเงิน เขาน่าจะเอาตัวรอดไปได้ หลังๆ นี่จัดว่าป๋ออารมณ์เย็นขึ้นเยอะเลย เมื่อก่อนค่อนข้างหงุดหงิดง่าย ใครมาพูดอะไรขัดหู ป๋อจะแสดงออกทันทีไม่ค่อยเก็บอารมณ์ ซึ่งถ้าเขาเป็นอย่างนั้นคงไม่ดีเท่าไร แต่หลังกลับจากอังกฤษดีขึ้นเยอะ รู้จักคิดมกกว่าเดิม ผมว่าเขาเป็นของเขาอย่างนี้ก็ดีอยู่แล้ว ถึงจะเรียกว่าเป็นตัวเขา ข้อเสียอะไรก็ตาม ถ้าวันหนึ่งไม่มี ก็อาจจะไม่ใช่เพื่อนคนเดิมของเรา
ป๋อ : ผมก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน ผมถึงไม่เข้าไปมีอิทธิพลในชีวิตเพื่อน จะไม่บอกให้เพื่อนทำอย่างนั้นอย่างนี้ เพราะเรารักเพื่อนที่เพื่อนเป็นเพื่อน มึงไม่ต้องเปลี่ยนแปลงอะไร เพระกูคบกับมึง เพราะมึงเป็นอย่างนี้มารตั้งแต่ต้น (คุยไปนานๆ ชักเริ่มแนบแน่นนะยะ) และสิ่งที่ผมมองเห็นในตอนนี้ก็คือ เขาโตขึ้น เขาจัดเจนในความรู้สึกมากขึ้น ซึ่งมันก็คือตัวเขา ส่วนเรื่องห่วงนั้นห่วงอยู่แล้ว แต่มันเตือนกันได้เวลาเจอเหตุการณ์เฉพาะหน้ามากกว่านะผมว่า ถ้าวันหนึ่งสัมพันธภาพของความเป็นเพื่อนต้องแตกหัก คิดว่าสิ่งที่จะทำให้เป็นเช่นนั้นได้คือ... (เจอคำถามนี้เข้ไป ทำเอาอึ้ง อึ้ง อึ้ง กันไปพักใหญ่เลยละค่ะ)
ป๋อ : ถ้าเขามาฆ่าคนในครอบครัวผมนี่แตกหักแน่ (หมี - ใช่...อย่างนั้นใช่ ถ้าพูดถึงเรื่องทั่วไปคงไม่มี) เราคงไม่รักกันไปมากกว่านี้ และเราก็จะไม่เกลียดกันไปมากกว่านี้อีกแล้ว สถานภาพมันคงเป็นอย่างนี้ตลอด หมี : ถึงสักวันถ้าเกิดมีอะไรขึ้นมาจริงๆ อย่างมากเราก็คงไม่คุยกันเท่านั้นเอง คงไม่ถึงกับเกลียดกันหรอก
ป๋อ : ผมว่าคนเราคบกัน การรู้จักให้อภัยจำเป็นมากนะครับ ถ้าเราไม่เคยคิดจะให้ เราก็จะไม่มีวันได้รับสิ่งนั้นกลับมา (หมี - ฟังดูดี เป็นคำพูดที่ดีนะ แต่ถ้าจะให้มองกันอีกแง่หนึ่ง มันยากที่จะทำได้) นี่ไง เรื่องอย่างนี้เกิดขึ้นได้กับคนไม่กี่คน แต่เสียใจมันเกิดขึ้นกับเรา (หมี - ก็ใช่ แต่ไม่ใช่อย่างนั้นทั้งหมดไง)
จาก หนังสือ สุดสัปดาห์
ขอบคุณ คุณ pjv16532@hotmail.com